Het duivenhok van opa in Hoogwerf kreeg eindelijk echte stroom

Achter het huis van mijn opa in Hoogwerf staat een duivenhok dat ouder is dan ik. Groen geverfd, met een schuin dak van golfplaat en een klep waar de duiven ’s avonds doorheen naar binnen schuiven. Als kind zat ik op zaterdagmiddag naast hem op een omgekeerde emmer te wachten tot de eerste duif van een vlucht terugkwam. Hij keek dan niet naar de lucht, maar naar het kastje bij de klep. Dat piept zodra een duif met zijn chipring binnenloopt.

Een snoer onder de tegels door

Dat kastje, het elektronische constateersysteem, heeft stroom nodig. Net als de lamp in het hok en, in de winter, het verwarmingsplaatje onder de drinkbak, zodat het water niet bevriest. Opa had dat jaren geleden opgelost met een verlengsnoer vanuit de schuur, onder de tegels van het pad door en dan via een gat in de houten wand naar binnen. Aan het eind hing een stekkerdoos aan een spijker, vlak boven het stro.

Ik zag het pas echt toen ik vorig najaar hielp het hok schoon te maken. Het snoer was op twee plekken door muizen aangevreten en de stekkerdoos zat onder een grijze laag stof. Duivenstof is fijn en droog, en het komt overal. Toen ik er iets van zei, haalde opa zijn schouders op. Het deed het toch?

Een paar weken later deed het het niet meer. Ik was toevallig die avond op bezoek. Bij de eerste nachtvorst sprong in het hele huis de aardlekschakelaar eruit, midden in het journaal. Oma zat in het donker, de vriezer stond stil en opa pakte een zaklamp om naar de schuur te lopen. Daar heb ik hem tegengehouden, want met een nat snoer en een meterkast ga je als leek niet aan de slag.

Wat de vakman voorstelde

De volgende ochtend belde ik Elektricien Spijkenisse. De vakman die kwam, koppelde eerst de oude situatie los en mat de installatie in huis door, zodat oma weer licht en een draaiende vriezer had. Daarna liep hij met opa naar achteren en luisterde, wat ik niet verwacht had, eerst naar hoe een wedvluchtdag eigenlijk verloopt. Pas toen stelde hij iets voor.

Het hok kreeg een eigen groep in de meterkast met een eigen aardlekbeveiliging, zodat een storing achter in de tuin niet meer het hele huis platlegt. Naar het hok ging een grondkabel, op de juiste diepte en in een mantelbuis onder het pad door. In het hok kwamen spatwaterdichte stopcontacten, hoog tegen de wand en uit de buurt van de zitplanken. De lamp werd een gesloten armatuur waar stof niet zomaar in kan, en de voeding van het constateersysteem kreeg een vaste plek in een dicht kastje.

Stof, vocht en muizen

Wat me bijbleef, is dat hij het vooral over die drie had. Stof hoopt zich op in open stekkerdozen en kan daar warm worden. Vocht komt vanzelf, door de drinkbakken en door de mist die in het najaar ’s ochtends over de Oude Maas hangt. En muizen knagen aan alles wat niet in een buis zit. Een gewoon verlengsnoer is nergens tegen gemaakt, zei hij, en zeker niet tegen alle drie tegelijk.

Weer zaterdagmiddag

Afgelopen zaterdag zat ik weer op die emmer. Het hok rook nog steeds naar stro en graan, het kastje piepte en opa keek op zijn horloge. Alleen hing er geen stekkerdoos meer aan een spijker. Hij vond het eerst maar overdreven, al dat graafwerk voor een hok. Inmiddels vertelt hij het aan iedereen van de vereniging en heeft hij het nummer van Elektricien Spijkenisse al twee keer doorgegeven.